Het verlies van alle contact met
de vader, na jaren van een goed contact en opgebouwde hechting tussen het kind en hem,
wordt door moeders die dit bewust teweeg brengen en zelfs door therapeuten en medewerkers
van instanties, die kinderen tegen psychisch leed zouden moeten beschermen, veelal niet of
niet als traumatisch voor het kind gezien. Het lijden van een kind aan wie de vader bewust
uit het leven is ontnomen, wordt genegeerd, ontkend.
Verlies na overlijden
Dit in tegenstelling tot grote bezorgdheid en intens begrip voor het verlies dat een kind
ervaart bij het verlies uit haar of zijn leven van de vader door bijvoorbeeld zijn
plotseling overlijden. Hierbij worden de emoties van het kind opeens wél begrepen en als
zeer pijnlijk erkend.
De verwerking van het verlies
Elk kind reageert anders op het verlies van een dierbare, elk op eigen wijze, de één
keert in zichzelf, praat er niet over en uit zich nauwelijks en kan er, ondanks diepe pijn
die ieder kind zal ervaren, -schijnbaar- goed mee omgaan, de ander wordt kwaad op alles en
iedereen, valt op school sterk terug in prestaties, of een combinatie hiervan.
Kind in de kou
De verlies-emoties en ‘rouw’gevoelens uiten zich bij kinderen in beide gevallen
bijna op eenzelfde wijze. Het trieste en tegelijk ernstige is dat vooral bij kinderen
waarvan de moeder elk contact tussen hen en de vader heeft verbroken en actief de vader
verstoot, deze emoties bij de kinderen niet ‘mogen’ bestaan van de moeder. De
(met name jonge) kinderen voelen dit, begrijpen dit niet omdat het niet klopt met de eigen
ervaringen, kunnen hier geen verweer tegen voeren en raken nog ernstiger in de war dan dat
ze al waren door het verlies van hun vader uit hun leven. De kinderen worden hier door de
eigen moeder in de kou gezet met hun verlies-emoties, de kinderen moeten het zelf
verwerken, krijgen van de moeder geen steun. Ook van de omgeving en familie van moeder kan
door de kinderen weinig tot geen steun verwacht worden, aangezien deze vaak op goede voet
met de moeder willen blijven, het (verzonnen anti-vader) verhaal van moeder mogelijk mee
ondersteunen en eveneens nauwelijks oog hebben voor de gevoelens in deze van de kinderen.
In het boek ‘Jong Verlies’ van mevr. Fiddelaers-Jaspers, komt het rouwproces van kinderen na een verlies van een dierbare uitgebreid aan bod en geeft hierin een helder inzicht (hfdst 6). zie ook de boekenselectie.
© 2003 E.C. vander Waal
(*) De naam en het voornaamste onderwerp van deze site,
'Ouderverstoting', is een woord met een voor velen negatief karakter.
Helaas zíjn houding en gedrag en de activiteiten - die als oudervervreemdend en
ouderverstotend in verschillende gradaties kunnen worden aangemerkt - in de praktijk
schadelijk, beschadigend en negatief van karakter.
Op deze site wordt voornamelijk gesproken over de moeder als de primaire,
kinder'gijzelende', ouder(& familie!)vervreemdende- en ouderverstotende ouder en de
(welwillende) vader als ouder op wie het (ouder)verstotende gedrag is gericht, aangezien
dit volgens onderzoek in Nederland in de
overgrote
meerderheid
van
deze
gevallen
zo
is.
Om
de
realiteit
m.b.t.
deze
vorm
van
actieve
programmering,
kindergijzeling,
oudervervreemdend
en
ouderverstotend
gedrag
duidelijk(er)
en
indringender
onder
de
aandacht
te
brengen
is
voor
deze
presentatie,
uitgaande
van
de
meerderheid
van
de
gevallen,
gekozen.
Daar waar het de overige
situaties
betreft, is veelal de omgekeerde
situatie van toepassing en kunt u de woorden 'moeder'
door 'vader' vervangen/lezen en
omgekeerd. In beide gevallen wordt het
(ouder)vervreemdings- en
-verstotingsgedrag als even schadelijk en verwerpelijk gezien.
Ouders
die, ondanks dat zij niet (meer) bij elkaar wonen (bijvoorbeeld door
scheiding of einde -partner-relatie)
er wél actief voor blijven zorgen dat de relatie en
familieband van hun kinderen met de andere welwillende ouder en familie zo ongestoord
mogelijk doorgang kan blijven vinden, hoe lastig soms ook, gelukkig de meeste,
verdienen
alle lof. Deze ouders beseffen dat hun partner-relatie gestopt is en ze altijd een
ouder-relatie m.b.t. de kinderen zullen houden en dat de kinderen gebaat zijn met
wederzijds respect en overleg, informatie-uitwisseling en consultatie m.b.t. belangrijke
zaken de kinderen aangaande. Zij spannen zich maximaal in om
geen wederzijdse vervreemding tussen de kinderen en de andere ouder én
familieleden te veroorzaken, met het
veroorzaken
van
het ouderverstotingssyndroom
(PAS) bij de
kinderen
als
mogelijk
gevolg.
Moeder-zijn en Vader-zijn, zijn
eigenlijk
werkwoorden. Het ouder zijn vergt van beide ouders
inspanning
ten
behoeve
van
de
kinderen, ook
en
vooral ná een samenlevingsvorm
als
partners.
Het
éénzijdig
als
ouder
terugtrekken
en frustreren
hiervan
past
hier
niet
bij.
Op
de welwillende ouders die deze inspanning voor hun kinderen naar beste kunnen
ook daadwerkelijk leveren is de meeste informatie op deze site dan ook zeker
niet van
toepassing.
De site Ouderverstoting.nl streeft naar een brede informatieverschaffing over
ouder/familie-vervreemding en de mogelijke ernstige (veelal psychische) gevolgen op de
betrokken kinderen en familieleden en het vergroten van het inzicht in de Nederlandse
praktijk van het familierecht om hierin de noodzakelijk geachte
rigoureuze veranderingen te
bewerkstelligen.
Ouderverstoting.nl/ECvdW is, hoewel vaak eens en sympathiserend met veel
gedachtengoed en uitgangspunten, niet verbonden aan enige organisatie of groepering
die op dit gebied actief zijn.
© 2003-2012 EvdWaal - Oudervervreemding.nl -
Ouderverstoting.nl
Overname van teksten en publicatie alleen toegestaan
met bronvermelding/link: www.ouderverstoting.nl
uw donatie
helpt
o.a.
om
deze
site
in
stand
en actueel
te
houden
én
de
informatievoorziening
en
aandacht voor
dit
onderwerp.
Een
donatie
wordt
zeer
op
prijs
gesteld.
KLIK
HIER
VOOR
DONATIE
dank
u
[Laatste
siteupdate:
18
mei
2012]