KINDERGIJZELING, DE DENKFOUT EN OMKERING VAN DE WERKELIJKHEID

Het recht van vaders(*) om, bij niet bij elkaar wonen, hun kinderen te mogen 'zien', het recht op 'omgang' met hun kinderen, het recht van vaders op 'contact' met hun eigen kinderen, wederzijds recht op familieleven, respect voor de familiebanden, wordt vaak aangehaald. Klopt helemaal, uiteraard hebben ze daar van nature en wettelijk ook het volste recht toe. Ook dat kinderen een fundamenteel recht hebben op beide ouders in hun (familie) leven. Mooi gesproken, echter nu de omgekeerde praktijk in Nederland.

Hoe zou u reageren indien dit werkelijk morgen bij u zou gebeuren ?
Als er over u als normale, welwillende ouder met een prima hechting met uw kinderen, dan opeens gesproken wordt in termen van:

De 'niet-verzorgende ouder'
Hoezo niet-verzorgend ? Er kan hooguit gesproken worden over de kwaliteit van de verzorging, maar
als de kinderen bij de moeder zijn, verzorgt ZIJ ze voor 100%,
als de kinderen bij de vader zijn, verzorgt HIJ ze voor 100%.

De 'uitwonende ouder'
Er zijn vele honderdduizenden ouders die niet op hetzelfde adres wonen.
In vele gevallen wordt er in een scheidingssituatie, mede door moeders en vaders, maar ook gedwongen door rechtbanken, voor gekozen om voor de kinderen zo min mogelijk te laten veranderen (huis, school, vriendjes/vriendinnetjes, buurt) en zodoende dat vaak de vader elders gaat / moet gaan wonen.
In bijvoorbeeld Frankrijk is het bij wet geregeld dat kinderen 2 officiële woonadressen kunnen hebben (indien vader en moeder niet op hetzelfde adres wonen). Er bestaat daar geen 'hoofdverblijf' van de kinderen.

Na/bij een vorm van uit elkaar zijn van ouders
Bij niet (meer) bij elkaar wonende ouders met kinderen spreken we in Nederland over:
het misschien mogen 'zien', van je eigen kind(eren)..
het misschien mogen hebben van 'Contact', met je eigen kind(eren)..
het misschien mogen hebben van 'Omgang', met je eigen kind(eren)..

Hoewel het een wederzijds fundamenteel recht is en een fundamentele vrijheid van ouders en kinderen om elkaar in hun leven te hebben, familieleven te genieten, wordt dit in Nederland op grote schaal grof met voeten getreden, is het respect voor familieleven en familiebanden in de uitvoering van het familierecht ver te zoeken.

DE DENKFOUT:
Er wordt volledig voorbijgegaan aan wat er feitelijk met het kind gebeurt en aan de hand is, op het moment dat één van de ouders (in ruim 90% van de gevallen de moeder) het kind plotsklaps weghoudt uit de helft van de familie van het kind (vaders kant, incl. de vader), een wederzijdse traumatische ervaring:

Het bewust onthouden van 'Omgang' en 'Contact' is feitelijk actieve KINDER-GIJZELING
"Het eenvoudigweg éénzijdig onttrekken van de HALVE FAMILIE van een Kind (in ruim 90% v/d situaties vaders kant, incl. vader) én elk contact daarmee, aan dit kind, is in feite KINDER-GIJZELING uit deze helft van de Familie van het Kind (= de som van vader's en moeder's familie) en moet beschouwd worden als een directe humanitaire en civiele misdaad tegen het Kind en de Familie van het Kind.
Het is het actief wederrechtelijk en wederzijds beroven van de vrijheid van het kind (én van de familie van het kind) op het genieten van familieleven en het bestendigen en verdiepen van relaties met en in de sociale omgeving van de betrokken familieleden.
Er bestaat hierbij geen enkel respect voor de aanwezige familiebanden, het familieleven en de psychische gezondheid van het Kind en betrokken familieleden.

Deze praktijk is o.a. in strijd met het EVRM (Europees Verdrag Rechten van de Mens en fundamentele vrijheden), het IVRK, BW Art.300: Het een ander opzettelijk benadelen in de gezondheid is verboden. Hieronder valt ook geestelijke mishandeling door gijzeling.
Degenen die actief tot deze vorm van kindergijzeling aanzet, ertoe overgaat, of hier actief medewerking aan verleent, dient hiervoor te worden vervolgd."