Een pijnlijke herkenning ?

Toms personal story - Parental Alienation

Bent u een van de vele zorgzame gewone vaders(*) die op traumatische wijze door de moeder(*) gescheiden is van uw kind(eren) en alle contact met hen ? Bent u een van de vele vaders die maanden/jarenlang door de moeder actief van hun kinderen vervreemd en onthecht worden ?

Bent u een van de vele vaders die dagelijks aan (het grote gemis van) hun eigen kind(eren) herinnerd worden ? door:

- het diepe gevoel dat een deel van hun leven, een deel van hun hart uit hun bestaan, uit hun lijf is gerukt;
- het dagelijks zien van kinderen op straat, bij vrienden en familieleden, op tv;
- kinderen die in de stad, op straat, spelen, of 'papa' roepen;
- tijdens gesprekken verhalen over kinderen te horen krijgen;
- door de herinneringen die ze hebben aan hun kinderen;
- tijdens fiets- of wandelingen door de omgeving aan ze te denken, op de plek waar het kind altijd graag in het klimrek klom, de eendjes en herten voerde, gewone dingen die 'gewoon' afgenomen zijn ;
- op hun eigen verjaardagen zelfs geen tekening of kaartje of telefoontje van hun kind krijgen;
- de verjaardag van hun kind niet samen met het kind te mogen vieren, niet eens hun kind te mogen bellen om te feliciteren, door een moeder; die dit niet wil en haar kind volledig afschermt van haar vader;
- rond feestdagen (eigen verjaardag en die van oma en opa, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, vaderdag, etc.) hun kind(eren) niet te mogen zien;
- door over hun kinderen te dromen alsof ze nooit weggeweest zijn;
- door andere kinderen die vragen wanneer je kind weer komt spelen;
- voor het slapen gaan aan hun kind(eren) te denken;
- bij het opstaan aan hun kind(eren) te denken;
- soms niet meer te wíllen opstaan omdat ze dan weer met hun intense verdriet de dag door moeten,

Vaders die
- er regelmatig slecht door slapen omdat ze veel nadenken over hun kinderen en de moeder en hoe het verder moet doordat ze vaak in gekmakende en geldverslindende procedures verwikkeld zitten en geconfronteerd worden met de beschamende werkwijze van raden voor kinderbescherming en kinderrechters;
- het moeilijker gaan vinden om zoals altijd onbevangen met kinderen om te gaan, vooral als ze door de moeder vals van sexueel misbruik beschuldigd zijn, ook nadat dit onderzocht is en de aangifte geseponeerd is;
- door de hele situatie concentratieproblemen krijgen bij de dagelijkse zaken in hun bestaan en werk;
- problemen krijgen in huidige relaties door de constante aandacht voor de situatie rond de omgang met zijn kind en daarom andere zaken minder belangrijk vinden;
- door de woede, het verdriet en de machteloosheid hun gezondheid aangetast zien worden;
- een soort van verliesverwerking en 'rouw' ervaren en moeten doormaken over hun kind dat nog wel degelijk in leven is !
- een plaatsvervangend verdriet voor hun kinderen ervaren, die door de houding en het gedrag van hun moeder gedurende soms jaren in hun jonge bestaan alle contact en omgang met hun papa (en vaak ook oma en opa) moeten missen.

De definitieve verandering
Het leven van een vader die, behalve van alle contact met zijn kind(eren) beroofd te zijn, ook nog door de moeder valselijk wordt beschuldigd van sexueel misbruik van zijn kind, verandert vanaf dat moment op een ongelooflijke manier. Ook het leven van zijn familie ontkomt niet aan een verandering. De toekomstkansen van een vader die mogelijk een werkkring met kinderen heeft of hierin werkzaam zou willen zijn, worden zwaar belast en bemoeilijkt. Een sepot na justitieel onderzoek of een vrijspraak doen hier weinig aan af. Het maatschappelijke psychische effect en ‘principe’ van “waar rook is is misschien ook vuur”, en dát kunnen we niet riskeren, geldt ook hier. Ook al is er sprake van niet bestaande, door de moeder opgetrokken, valse ‘psychische’, vaak oncontroleerbare, rook. De vader is gestigmatiseerd. Het kost een moeder niets om een valse aangifte te doen. Na een sepot hiervan worden geen enkele kosten op de moeder verhaald. Het is gewoon, op kosten van de overheid, vrij ‘prijsschieten’ op vaders. Je weet maar nooit, misschien lukt het me hem zó kapot te krijgen, moeten vele moeders haast wel denken, die bewust deze valse aangiften doen. Niet beseffende welke (in)directe psychische schade ze tegelijk aan hun kind(eren) voor het leven toebrengen ! Elke beschadiging van de vader is een (in)directe beschadiging en belasting van het kind, voor het leven.

Artikel over advies hoe met ouderverstoting om te gaan