Familie

Steunt u als familie een u bekend proces van kindergijzeling en ouderverstoting ?

 Een kind ‘kent’, afhankelijk van leeftijd, meestal de familie van moeders en van vaders zijde in meer of mindere mate. Het kind is daar door jarenlange omgang met hen en familiebijeenkomsten (bezoekjes, oppassen, verjaardagen, feestdagen, uitjes, vakanties, telefoontjes, etc.) aan gewend geraakt en dit maakt deel uit van het leven van het kind. Het kind ontleent aan deze familiecontacten (oma, opa, ooms, tantes, neefjes, nichtjes..) een deel van de eigen identiteit en meestal ook veel plezier. Het geeft een opgroeiend kind een basisvertrouwen, het gevoel bij een familie te behoren, die om het kind geeft en van het kind houdt. Deze liefdevolle aandacht voelt het kind, omdat het er gewoon mag zijn, als onderdeel van de familie. 

Een plotseling verlies van deze contacten doordat een kind plotsklaps hiervan afgesneden wordt (gescheiden wordt) omdat de ouders bijvoorbeeld uit elkaar gaan en/of er een conflict ontstaat over de omgang, is een zeer grote belasting voor het kind. Het kind verliest in het ergste geval plotsklaps álle contacten met de familie van vader (of moeder), omdat één der ouders, meestal de moeder, het kind geen enkel contact meer met de vader toestaat. Dit om uiteenlopende, meestal door de moeder bedachte redenen, niet omdat het kind dit wilde. Vanuit de beleving van het kind is het alsof de vader plotseling niet meer bestaat, te vergelijken met een plotseling overlijden; het ziet en hoort niets meer van hem.

U weet als familie uit eigen ervaring dat het kind altijd een goed contact had met de vader (én moeder) en graag bij vader was en activiteiten met hem deed.

Na maanden, soms jaren, zonder contact tussen kind en vader, merkt u dat het kind niet meer naar de vader wil.
Vanwaar deze omslag bij het kind ?

Vaak hebben zich ondertussen tussen de moeder en de vader ruzies voorgedaan over de voortzetting van de omgang of zijn deze inmiddels (of nog steeds) aan het procederen. Mogelijk heeft de moeder de vader om haar verhaal extra kracht bij te zetten ondertussen formeel van ernstige zaken zoals (sexueel) misbruik beschuldigd. De verhoudingen tussen vader en moeder zijn hierdoor naar een dieptepunt gebracht. Beiden met de hakken in het zand. Als het kind al niet direct geconfronteerd wordt met een kwade moeder, waarbij het voor het kind duidelijk is dat de moeder kwaad is op de vader, voelt een kind dit meestal toch feilloos aan, ook al kan het dit vaak niet verwoorden. Daarnaast vervreemdt het kind steeds meer van de vader. Er vindt na verloop van tijd steeds meer vernietiging plaats van de opgebouwde band en hechting. Het kind kan de eigen ervaringen van het samen met de vader zijn namelijk niet meer verversen, deze zakken langzaam weg, mede door het niet ‘levend’ houden door de moeder van het vaderbeeld bij het kind. Het kind en de vader missen van elkaar de ontwikkelingen in de persoon, het dagelijks leven, de familieomstandigheden. Beiden raken 'achterop' op elkaars leven. Het vaderbeeld raakt bij het kind gefixeerd op wat het zich nog kan herinneren en wat het er door de moeder aan beelden bij krijgt. De vader moet het doen met zijn herinneringen, foto's en wat hij eventueel via anderen hoort over zijn kind.

Als mogelijke ‘overlevings strategie’, om zelf niet teveel in de knoop te komen, om met de eigen emoties om te kunnen gaan, stopt het kind de positieve gevoelens voor de vader weg en neemt uit loyaliteit naar de moeder haar negatieve, afstotende, houding naar de vader langzamerhand over. Het kind vertoont, mede uit angst ook de moeder te verliezen, steeds meer sociaal ‘wenselijk’ gedrag. Gedrag waarvan het kind denkt dat het daarmee de moeder een plezier doet en daarmee meer geliefd wordt door de moeder (als verzorgende ouder) (alle opgroeiende kinderen willen dat hun ouders hen waarderen).
Het kind in deze situatie kan vaak geen of geen steekhoudende redenen noemen waarom het de vader niet wil zien omdat het niet een eígen gevoel is, maar ‘overgenomen’ / gekopieerd van de moeder.

Vervolgens wordt deze verandering in het gedrag en de houding en uitingen van het kind door de moeder (en omgeving van moeder, familie, artsen, therapeuten, instanties, jeugdzorg, RvdK, etc..) vaak als ‘bewijs’ aangevoerd dat het kind de vader niet wil zien; dat dit de wil van het kind is en dat de wil van het kind gerespecteerd moet worden. Hierbij wordt volledig voorbijgegaan aan het verleden, de kwaliteit van de omgang met de vader in het verleden en aan de invloed (houding/gedrag) van de verzorgende ouder (meestal de moeder) gedurende de tijd dat er totaal geen contact tussen het kind en de vader is geweest.

Mogelijk bent u als familie op de hoogte of is het voor u duidelijk dat er in uw familie een kind is dat op deze manier van één van haar ouders en familie gescheiden gehouden wordt.
 
Wat doet u, als familie van de moeder ?
Wat doet u, als familie van de vader ?
Steunt u als familie het proces van ouderverstoting, een ernstige vorm van psychisch-emotionele kindermishandeling ?
 
En het kind dan ?
Is het kind niet nog steeds deel van de familie ?
Laten we het kind als familie verder maar aan haar-zijn lot over ?
Moet het kind het zelf maar uitzoeken ?
Betekenden al die contacten tussen het kind en de familie (van vader) niets voor het kind ?
Is contact van het kind met de familie van de moeder beter dan contact met de familie van de vader ?
 
Allemaal te moeilijk ? Niets doen ? Bescherming privacy ? Niet ons probleem ?
Overlaten aan ‘de overheid’ ? aan overbelaste medewerkers jeugdzorg, kinderbescherming, rechters ?  ‘Wachten op de brandweer’ om het spartelende/verdrinkende kind, uw eigen familielid, voor u uit het water te halen ?
Machteloos ? Of neemt u initiatief voor het kind ? Wie houdt u tegen ?
Hoe kunt u als familie genieten van het kind als het kind bewust door één ouder van het kind (uw familielid) de andere helft van haar familie wordt onthouden ?
Niet mee bemoeien, kwestie tussen de ouders ? Pure privézaak, heeft de familie niets mee te maken ? Of stapt u over uw trots heen en gaat u voor het kind aan de slag ?
Gaat u intensief praten met beide partijen en zorgt u er als familie voor, middels het maken van goede afspraken, dat het opgroeiende kind de beíde ouders kan blijven zien, meemaken en kennen ?
Het is mede aan u.

 

 

Centrum voor herstelgericht werken:
  Overijssel innovatief voortrekker Eigen-Kracht!
Een andere manier van omgaan met familie-conflicten, vertrouwend op de eigen kracht van en hulpbronnen uit families en sociale omgeving. Vanaf ca. 2001 in Nederland geďntroduceerd en gezien de zeer positieve resultaten sterk in opmars. Inmiddels (mei 2006) hebben in Nederland al ruim 600 Eigen Kracht Conferenties (EKC) plaatsgevonden, met zeer goede resultaten. Lees verder...
Presentatie Mike Doolan

Een ingezonden brief van een oma: 

Verstoten familieleden !

De tweede week van mei 2006, was het zonnig en stralend weer in Nederland
en toen zag ik ze.
Ik zag ze op de stranden van Hoek van Holland tot Scheveningen.
Ook zag ik ze op de fiets en in de winkelcentra van de grote steden.
Ja, de opa’s en oma’s van Nederland met hun kleinkinderen.
Nog jong om te zien en goed ter been.
Hun eigen kinderen moesten werken en vertrouwden de kinderen
toe aan opa en oma.
Financieel ook aantrekkelijk natuurlijk.

Ook zijn er opa’s en oma’s die je niet ziet met hun kleinkinderen.
Wat zou daar mee aan de hand zijn !
Hebben hun kinderen goed betaalde banen en kiezen ze voor betaalde oppas.
Willen deze opa’s en oma’s niets van hun kleinkinderen weten en liever alleen
zijn op het strand, op hun fiets of in de winkelcentra.
Nee, nee en nog eens nee.
Zij hebben geen stem, zij worden niet gehoord.
Zij zijn de ouders van gescheiden stellen.
Zij leven met verborgen verdriet, omdat ze niet meer in het leven van hun kleinkinderen mogen meedoen.
Wat hebben zij misdaan. Wat heeft hun eigen kind misdaan in het mislukte huwelijk.
Meestal heeft niemand iets misdaan. Maar heeft een van de partijen de macht gegrepen.
Puur uit onmacht over de gescheiden situatie, via de kinderen de macht naar zich toe getrokken.
Ik zal hem/haar krijgen en ze moeten het maar voelen.

Grootouders in Nederland wordt wakker !
Het gaat om een hele generatie die hier mee te maken krijgt.
Het gaat om onze eigen omgeving. Gekwetste, beschadigde mensen.
Laten we onze krachten bundelen en een vuist maken door met z’n allen onze stem uit te brengen.
Als we in Nederland de horeca rookvrij kunnen krijgen via het 1e burgerinitiatief,
moeten wij als ouders, grootouders en verdere familieleden met een 2e burgerinitiatief
toch zeker 40.000 stemmen bij elkaar kunnen krijgen om voor deze situatie in de
2e Kamer aandacht te krijgen. De rechten van het kind dienen eerste prioriteit te
hebben in een ontwikkelde en beschaafde maatschappij.

Oma Bea

Mei 2006
(adres bekend bij ouderverstoting.nl)