home/terug

Wanneer keren de kinderen terug ?

Op 11 september 2001, duizenden doden in New York, ver weg van ons bestaan in Nederland,
door gruwelijk terroristisch geweld abrupt verdwenen uit het leven,
worden wereldwijd in de jaren erna herdacht, terecht.
Er wordt door velen ter wereld gerouwd om het verlies van het gevoel van veiligheid en dierbaren,
vanuit blinde haat het leven ontnomen en even abrupt aan hun
familieleden, vaders, moeders, oma's, opa's, én kinderen.
Vele familieleden treuren intens om hun verlies
zij zullen na hun abrupte verdwijnen, nooit meer terugkeren.

Vele vaders in Nederland die niet bij hun kinderen wonen voelen dagelijks eenzelfde intens verdriet,
doordat de omgang en vaak ook alle contact met hun kinderen waar ze zielsveel van houden,
ze botweg en veelal abrupt onthouden is/wordt !
Vaak net zo abrupt, van de ene op de andere dag, álle contact weggenomen,
door een moeder die van de vader van 'haar' kind(eren) af wil, wil wegpoetsen uit haar leven.
Door een moeder die de volledige controle en alleenrecht over 'haar' kind(eren) wil en hiervoor haar ouderlijke macht en kind misbruikt.
Door een moeder die daarmee ook haar kind een ernstige psychisch traumatische ervaring toebrengt.
Door een moeder die de vader als een 'ex vriend' uit haar leven en dat van haar kind wil wegpoetsen door hem volledig zwart af te schilderen en sociaal 'dood' te verklaren.
Door een moeder die vanuit haar eigen angsten, frustraties en jalouzie, via de kinderen probeert de vader persoonlijk, maatschappelijk en financieel kapot te krijgen.
Door een moeder die dit met een valse incest beschuldiging in Nederland kan bereiken, door ook na sepot van justitieel onderzoek gewoon bij haar standpunt en waanidee te blijven.
Door een moeder die het maatschappelijk toverwoord 'incest' gebruikt waarmee ze haar omgeving vaak klakkeloos meekrijgt in haar waanidee en suggestie en meteen van 'feiten'en 'de dader' spreekt.
Door een moeder die haar kind subtiel programmeert en langdurig door haar gedrag en houding angst voor de vader aanleert, om haar eigen verhaal in haar omgeving kracht bij te zetten, te 'rechtvaardigen'
Door een moeder die haar kind niets meer over de vader vertelt, hem letterlijk doodzwijgt, niet meer met het kind over hem praat, of slechts in negatieve zin, ook in houding en gedrag.
Door een moeder die problemen in de ouderrelatie via het kind uitvecht en daarmee haar kind schade toebrengt.
Door een moeder die haar verantwoordelijkheid niet neemt om het kind de ruimte te geven om contact en omgang met de vader en zijn familie te kunnen blijven houden.
Door haar kind élk contact te ontzeggen, geen telefoontjes, ook geen kaartjes of tekeningen meer aan de vader laat sturen, ook niet naar haar oma en opa, zelfs niet op verjaardagen.
Door rechters die de rechten van kinderen en vaders op omgang met elkaar niet ten uitvoer brengen in rechtvaardige vonnissen en sancties richting moeders die de omgangsrechten aan hun laars lappen.
Door medewerkers van raden voor de kinderbescherming die doelbewuste ouderverstotingsactiviteiten van moeders richting kind niet of nauwelijks onderkennen, er onvoldoende kennis van hebben en het geen ernstig gedrag vinden dat het kind in zijn/haar ontwikkeling ernstige schade toebrengt.
Door traag, maandenlang, jarenlang incompetent aanmodderen zonder duidelijke aanpak, daarmee onthechting en vervreemding tussen kinderen en hun vader in feite actief ondersteunen.
De psychische schade bij de kinderen door subtiele programmeringsprocessen door de moeder niet als zeer ernstig aanmerken en conform daadkrachtig optreden tegen moeders die dit pathologische gedrag vertonen !
Vaders die jarenlang gewoon een goede omgang en contact met hun kinderen gehad hebben, voor hun kinderen gezorgd hebben en hun in al die tijd ook de familie, oma en opa hebben laten kennen, zich aan hen gehecht hebben, van ze houden, worden door de Raad genegeerd en van het dierbaarste in hun leven bestolen: hun kind(eren).
Wanneer zullen deze vaders hun kinderen zien terugkeren ?

Vaders die dagelijks aan (het grote gemis van) hun eigen kind(eren) herinnert worden door:
- het diepe gevoel dat een deel van hun leven, een deel van hun hart uit hun bestaan, uit hun lijf is gerukt
- het dagelijks zien van kinderen op straat, bij vrienden en familieleden, op tv
- kinderen die in de stad, op straat, spelen, of 'papa' roepen
- tijdens gesprekken verhalen over kinderen te horen krijgen
- door de herinneringen die ze hebben aan hun kinderen
- tijdens fiets- of wandelingen door de omgeving aan ze te denken, op de plek waar het kind altijd graag in het klimrek klom, de eendjes en herten voerde, gewone dingen die 'gewoon' afgenomen zijn
- op hun eigen verjaardagen zelfs geen tekening of kaartje of telefoontje van hun kind krijgen
- de verjaardag van hun kind niet samen met het kind te mogen vieren, niet eens hun kind te mogen bellen om te feliciteren, door een moeder die dit niet wil en haar kind volledig afschermd van haar vader
- rond feestdagen (verjaardagen oma en opa, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, etc.)
- door over hun kinderen te dromen alsof ze nooit weggeweest zijn
- door andere kinderen die vragen wanneer je kind weer komt spelen
- voor het slapen gaan aan hun kind(eren) denken
- bij het opstaan aan hun kind(eren) te denken
- soms niet meer te wíllen opstaan omdat ze dan weer met hun intense verdriet de dag door moeten

Vaders die
- er regelmatig slecht door slapen omdat ze vaak nadenken over hun kinderen en de moeder en hoe het verder moet doordat ze vaak in gekmakende en geldverslindende procedures verwikkeld zitten
- het moeilijker gaan vinden om zoals altijd onbevangen met andere kinderen om te gaan, vooral als ze door de moeder vals van sexueel misbruik beschuldigd zijn
- er concentratie problemen door krijgen bij de dagelijkse zaken in hun bestaan en werk
- problemen krijgen in huidige relaties door de constante aandacht voor de situatie rond de omgang met zijn kind en daarom andere zaken minder belangrijk vindt
- door de woede, het verdriet en de machteloosheid hun gezondheid aangetast zien worden
- een soort van rouw doormaken over hun kind dat nog wel degelijk in leven is !

Wanneer houdt het op ?
Wanneer wordt de macht over de omgang rechtvaardig toebedeeld ?
Wanneer wordt er in Nederland beseft dat vaderliefde net zo sterk is als moederliefde en net zo waardevol voor de kinderen ?
Wanneer gaan we de omgangsrechten tussen ouders en hun kinderen in Nederland nou eens werkelijk serieus nemen, uitvoeren, borgen en handhaven ?
Wanneer beseffen we nu eindelijk dat kinderen opgroeien, dat dat niet herhaald kan worden ? Dat eindeloze, jarenlang durende omgangs-processen bijna de helft van het jonge bestaan van jonge kinderen beslaat ? Dat hechting met ouders en basisveiligheid vooral in die periode bij kinderen wordt opgebouwd.
Wanneer beseffen we dat kinderen geen eigendom zijn van iemand, maar zelfstandige mensjes die in hun ontwikkeling recht hebben op de zorg van en contact met hun beider ouders ?
Wanneer beseffen we dat het verdriet bij ons in de straat, bij onze buurman, onze vriend, ons familielid, plaatsvindt ?

Wanneer krijgen de betrokken kinderen hun vaders weer terug, de helft van de hun ontnomen identiteit ?
Wanneer krijgen de vaders hun kinderen terug ?
Wanneer krijgen de oma's en opa's de ook hún ontnomen kleinkinderen weer terug ?
Wanneer gaan we in Nederland weer met ons gezond verstand denken en handelen ?
Wanneer houdt dit onrecht op ?
Wanneer houdt het verdriet op ?

E.C. van der Waal, 's-Hertogenbosch, november 2002 v2, update feb2005

(*) De naam en het voornaamste onderwerp van deze site, 'Ouderverstoting', is een woord met een voor velen negatief karakter. Helaas zíjn houding en gedrag en de activiteiten - die als oudervervreemdend en ouderverstotend in verschillende gradaties kunnen worden aangemerkt - in de praktijk schadelijk, beschadigend en negatief van karakter.
Op deze site wordt voornamelijk gesproken over de moeder als de primaire, kinder'gijzelende', ouder(& familie!)vervreemdende- en ouderverstotende ouder en de (welwillende) vader als ouder op wie het (ouder)verstotende gedrag is gericht, aangezien dit volgens onderzoek in Nederland in de overgrote meerderheid van deze gevallen zo is. Om de realiteit m.b.t. deze vorm van actieve programmering, kindergijzeling, oudervervreemdend en ouderverstotend gedrag duidelijk(er) en indringender onder de aandacht te brengen is voor deze presentatie, uitgaande van de meerderheid van de gevallen, gekozen. Daar waar het de overige situaties betreft, is veelal de omgekeerde situatie van toepassing en kunt u de woorden 'moeder' door 'vader' vervangen/lezen en omgekeerd. In beide gevallen wordt het (ouder)vervreemdings- en -verstotingsgedrag als even schadelijk en verwerpelijk gezien.

Ouders die, ondanks dat zij niet (meer) bij elkaar wonen (bijvoorbeeld door scheiding of einde -partner-relatie) er wél actief voor blijven zorgen dat de relatie en familieband van hun kinderen met de andere welwillende ouder en familie zo ongestoord mogelijk doorgang kan blijven vinden, hoe lastig soms ook, gelukkig de meeste, verdienen alle lof. Deze ouders beseffen dat hun partner-relatie gestopt is en ze altijd een ouder-relatie m.b.t. de kinderen zullen houden en dat de kinderen gebaat zijn met wederzijds respect en overleg, informatie-uitwisseling en consultatie m.b.t. belangrijke zaken de kinderen aangaande. Zij spannen zich maximaal in om geen wederzijdse vervreemding tussen de kinderen en de andere ouder én familieleden te veroorzaken, met het veroorzaken van het ouderverstotingssyndroom (PAS) bij de kinderen als mogelijk gevolg.
Moeder-zijn en Vader-zijn, zijn eigenlijk werkwoorden. Het ouder zijn vergt van beide ouders inspanning ten behoeve van de kinderen, ook en vooral ná een samenlevingsvorm als partners. Het éénzijdig als ouder terugtrekken en frustreren hiervan past hier niet bij. Op de welwillende ouders die deze inspanning voor hun kinderen naar beste kunnen ook daadwerkelijk leveren is de meeste informatie op deze site dan ook zeker niet van toepassing.

De site Ouderverstoting.nl streeft naar een brede informatieverschaffing over ouder/familie-vervreemding en de mogelijke ernstige (veelal psychische) gevolgen op de betrokken kinderen en familieleden en het vergroten van het inzicht in de Nederlandse praktijk van het familierecht om hierin de noodzakelijk geachte rigoureuze veranderingen te bewerkstelligen.

Ouderverstoting.nl/ECvdW is, hoewel vaak eens en sympathiserend met veel gedachtengoed en uitgangspunten, niet verbonden aan enige organisatie of groepering die op dit gebied actief zijn.

        © 2003-2012 EvdWaal - Oudervervreemding.nl - Ouderverstoting.nl         
Overname van teksten en publicatie alleen toegestaan met bronvermelding/link: www.ouderverstoting.nl  
uw donatie helpt o.a. om deze site in stand en actueel te houden én de informatievoorziening en aandacht voor dit onderwerp.  
      
 Een donatie wordt zeer op prijs gesteld.
KLIK HIER VOOR DONATIE dank u

[Laatste siteupdate: 18 mei 2012]