ERNSTIG, HOEZO ? 

Een kind raakt plotseling zijn vader kwijt door een verkeersongeluk buiten zijn schuld, een natuurramp, aanslag, plotseling overlijden, enz., een vader waar het kind een jarenlange goede relatie mee had. Vindt u dat ernstig voor het kind ? Is het kind volgens u beschadigd voor het leven ? Wat had u er allemaal voor over gehad om het kind de vader terug te geven ?

Is het ook uw angst dat er zoiets verschrikkelijks gebeurt en u en uw kinderen plotseling een dierbare moeten missen door een dergelijk ernstige gebeurtenis ?
Onze kinderen, veelal gezien als ons grote goed, onze toekomst, waar we een groot deel van de zin voor het leven uithalen, die onze zorg nodig hebben en die ons veel gelukkige momenten teruggeven, die ons motiveren tot het maken en realiseren van een goede en betere toekomst. Daarom vinden we investeren in veiligheid in de ruimste zin, opleiding, persoonlijke ontwikkeling, opvang, medische zorg, etc. etc. zo ontzettend belangrijk.

U zult de genoemde situaties inderdaad ernstig vinden en waarschijnlijk vindt u ook dat er zoveel mogelijk aan gedaan moet worden om te voorkomen dat onze kinderen iets dergelijks overkomen. In het relatief zeer welvarende Nederland streven we ernaar om alles op een menselijke, democratische en rechtvaardige manier geregeld te hebben, als onze norm voor een gezonde en prettige samenleving.

Hoe komt het dan dat we het als maatschappij tolereren dat er jaarlijks 11.000 (cijfers CBS 2002) minderjarige kinderen plotsklaps álle contact met één van hun ouders wordt ontnomen? Hoe? Door één ouder plotsklaps geen enkel contact en/of omgang meer met het kind toe te staan, ook telefonisch niet, ook niet met oma's en opa's, maanden, jarenlang achtereen, het kind hierbij (subtiel) met een anti-vader gevoel te programmeren. Door letterlijk volledig doodzwijgen van de vaders bij de kinderen. Vaders die niet dood zijn, dolgraag contact en omgang met hun kind(eren) hebben, net als voor de 'scheiding'.

Dat dit in 90% van de gevallen door moeders wordt gedaan die bijvoorbeeld na een scheiding (of als partners uit elkaar gaan) van de ex ‘afwillen’ en ze daarbij ook niet meer als ouder van hun kind(eren) accepteren in hun leven (en dat van hun kinderen) ! Vaak worden hier valse beschuldigingen, tot incest, gehanteerd om dit ouderverstotingsgedrag te 'rechtvaardigen'. Vanuit eigen onzekerheden, angsten en kwaadaardigheid worden 'bewijzen' gezocht en gepresenteerd als onomstotelijke feiten die het ouderverstotingsgedrag van de moeder 'rechtvaardigen'. Personen uit de omgeving van de moeder kunnen dit toch niet controleren en gaan vaak makkelijk mee in deze beschuldigende houding of houden zich op de vlakte.

Dit in vele gevallen ontkende en niet serieus genomen gedrag, dat voor de betrokken kinderen traumatische en ook op termijn zeer schadelijke gevolgen heeft, wordt NIET als werkelijk ernstig opgemerkt en aangemerkt door politiek, justitie en raden voor de kinderbescherming. De praktijk van het handelen door justitie (incl. RvdK) wijst dit helaas in vele gevallen nog steeds uit. Extra landelijke aandacht op 10 okt 2002 voor 'kind in de knel', waarbij psychische en emotionele mishandeling onder de aandacht worden gebracht, ten spijt. Dit humanitaire leed vind dagelijks plaats, 365 dagen per jaar, 27 kinderen per dag raken in Nederland hun vader kwijt ! Dit is ernstige psychische kinder- (en vader-)mishandeling.

Uit artikel Marjolein Hurkmans, december 2000:
Hoe lang kan een kind een ouder niet zien voordat de band onherstelbaar is beschadigd? Gedragspedagoge Liesbeth Smulders (verbonden aan de Raad voor de Kinderbescherming in Rotterdam) denkt dat het vooral te maken heeft met de negatieve houding van de overblijvende ouder na de scheiding. "In principe is de band tussen ouder en kind ontzettend sterk", weet zij. "Kijk maar naar een kind van wie een vader of moeder is overleden. Maar kinderen wiens ouders uit elkaar gaan, kunnen er zo van doordrongen raken dat de verdwenen ouder slecht is dat ze om zichzelf te beschermen alle gevoelens voor hem of haar verdringen."
Identiteit
"Daar komt dan nog bij dat kinderen heel goed weten dat ze uit twee mensen zijn voortgekomen en dat ze dus op beide ouders lijken. Een kind verliest in zo'n geval dus niet alleen zijn vader of moeder maar moet ook een deel van zijn eigen identiteit verloochenen. Die pijn veroorzaakt enorme schade."
- einde artikel fragment -

Waarom vinden we deze gevallen minder ernstig dan de eerder genoemde situaties waarbij vaders plotsklaps wegvallen door andere gruwelijke oorzaken ? Het is in feite vele malen ernstiger, omdat hier een ACTIEVE ROL wordt gespeeld door de ouderverstotende ouder (in 90% de moeder, daarom hier ook in de tekst gebruikt). Bij natuurrampen, ongelukken en aanslagen zijn vaak erg moeilijk of geen directe daders aan te wijzen en als ze er zijn en/of gevonden kunnen worden, worden ze streng berecht en gestraft.
Het misdadige gedrag van moeders die alle contact en omgang van de kinderen met hun vader onthouden wordt echter nauwelijks of niet aangepakt, terwijl het hier absoluut duidelijk is wie degene is die deze onrechtmatige daad doet en waar zij woont. Opsporing van de dader is hier in de meeste gevallen onnodig, is absoluut duidelijk.

Waarom is justitie vele malen feller op bijvoorbeeld diefstal, verkeersovertredingen, belastingontduiking of fysieke kindermishandeling (als het geweld en de mishandeling goed zichtbaar is) dan op 'kindergijzeling' en 'vadermoord' door moeders die het recht van hun kinderen op contact en omgang volledig aan hun laars lappen ?

WAAROM vinden wij dit in Nederland niet ernstig genoeg ?
Gaat het tegen het natuurlijke idee in dat elke moeder altijd goed voor haar kinderen is omdat ze ze zelf gebaard heeft ? Kunnen we het niet voorstellen dat een moeder dat negatieve gedrag voor haar kinderen aanneemt ?Durven we als familie, vrienden, buren, kenissen, de betreffende verzorgende ouder niet aan te spreken op dit kind-beschadigende gedrag ? Gaat dit boven het welzijn van het kind ? Bemoeien we ons hier liever niet mee ? Is dat 'iets wat de moeder zelf maar moet uitzoeken' ? Willen we liever een laffe houding aannemen en er niets van zeggen ? Zijn we bang om een vriendschap kwijt te raken en is dat belangrijker dan het welzijn van het kind ? Is het iets privé's waar je je niet mee bemoeit ? Doen we het pas als er fysiek geweld wordt uitgeoefend ? Als het bloed uit de oren van het kind loopt ? Is het dan pas erg genoeg ? Diepe psychische wonden zie je niet..

WAAROM durven we niet tegen een moeder te zeggen dat ze verkeerd bezig is ? haar als maatschappij zonodig te vervolgen en te straffen als ze haar kinderen ernstig psychisch leed toebrengt ? Laten we gewoon toe dat een huidige en toekomstige generatie door dit ouderverstotende gedrag ernstige psychische problemen zal ondervinden ? Wanneer is het wél ernstig genoeg om in te grijpen en wat te zeggen tegen de betrokkenen, pas als er bloed uit de oren van het kind loopt ? pas als het leed fysiek is waar te nemen ?

WAAROM krijgen deze moeders nog steeds ruggesteun door wet (politiek), Justitie (Raden voor de Kinderbescherming en rechters), die dit allemaal al jarenlang gewoonweg toelaten ? Dat kinderen hier voor hun leven getraumatiseerd worden maakt blijkbaar niet uit. Dit blijkt op dit moment de norm in Nederland ! Welwillende vaders die maanden of jarenlang losgescheurd en gedwongen mede-onthecht worden van hun kinderen en hier ook (persoonlijk, maatschappelijk, financieel) kapot aan gaan, geeft niks, is ook niet zo ernstig..

WAAROM gaan we  in Nederland hier nu niet eens snel de wet drastisch op aanpassen en wordt er door rechters en RvdK en hulpverleningsinstanties direct vele malen strenger tegen deze misdadige activiteiten van in meerderheid moeders opgetreden, tegen deze 11.000 gevallen per jaar van 'kindergijzeling' ?

De betrokken kinderen hebben recht op contact en omgang met hun beide ouders ! Dit zijn echte rechten, geen kinderspeelgoedrechten waar ouders zich niet aan hoeven te houden of die rechters niet hoeven te handhaven.
Kinderen hebben niet gevraagd om problemen tussen de ouders. Elke problematiek tussen de ouders moet los van contact en omgang worden gezien. Problemen moeten op oudernivo, buiten het zicht en zonder invloed op het contact en de omgang tussen de kinderen en ouders, worden uitgewerkt. Zonodig met hulp van een bemiddelaar tijdens een evt. verplicht te volgen bemiddelingstraject.

Als kind door de ouderverstotende (vaak de verzorgende) ouder gedwongen worden tot geen contact en geen omgang met één van de ouders is zéér ernstig en valt in de categorie misdadige psychische kindermishandeling. Ontkenning en het niet krachtig aanpakken hiervan lijkt de norm in Nederland en veroorzaakt slechts een maatschappij met opgroeiende kinderen die diep in hun basisveiligheid zijn aangetast door het ontbreken van één van hun ouders, hun wortels.

Het is de verantwoordelijkheid van de ouder waar het kind woont en de uitdrukkelijke opdracht aan deze ouder om de voorwaarden te scheppen voor een goede omgang van de kinderen met de andere ouder. Alleen dan wordt het ouderlijk gezag goed uitgeoefend.

Laten we alstublieft snel aan de invoering van een nieuwe norm gaan werken m.b.t. de omgang tussen kinderen en hun ouders, in het belang van vooral deze duizenden betrokken kinderen. De huidige situatie op dit punt is in Nederland in vele gevallen zéér ernstig en maakt directe actie noodzakelijk.
De norm begint in Nederland de afwijking ervan te worden.

E.C. van der Waal, 's-Hertogenbosch, januari 2003

-//-