home/terug

De ontvoering - I

 

Een meisje van 5,5 jaar wordt onder de ogen van getuigen, door een onbekende ontvoerd. Het meisje wordt hiermee onttrokken aan haar normale leven, zoals  haar ouders, vertrouwde omgeving en familie. Men weet niet wie het gedaan heeft en waarom, waar het meisje is en wat er met haar gebeurt.

De hevig geschrokken en bezorgde vader en moeder gaan door een hel en melden de ontvoering direct bij de politie. Ook de media krijgen het te horen.

Binnen een dag zijn er enkele honderden politieagenten op de been, vliegen er politiehelikopters boven het gebied waar het meisje voor het laatst gezien is en de dag erna hebben kranten, radio en televisie het nieuws van de ontvoering als hoofditem.

Het hele land spreekt schande van deze ontvoering, dit botweg onttrekken van het kind aan de ouders en de voor haar vertrouwde omgeving.  Men is terecht zeer bezorgd om het meisje en iedereen hoopt op een goede afloop. De politie neemt de zaak zeer ernstig op en voert een klopjacht uit op de dader(s). Dagen en weken verstrijken.

 

De vader en moeder voelen beiden de onmacht, de kwaadheid, de kwellende onzekerheid, het immense verdriet dat daarmee samengaat. Niet of nauwelijks zijn zij nog in staat hun normale leven te vervolgen zolang ze hun kind niet terug in hun leven hebben. Hún bloedeigen dochter is plotsklaps uit hun leven weggenomen. Alles wat ze met haar hebben meegemaakt in haar leven tot nu toe, houdt hen in hun denken dag en nacht bezig. Hadden ze zelf iets kunnen doen om dit te voorkomen ? Krijgen zij haar ooit weer terug ? Zal hun dochter niets ergers zijn aangedaan dan het weghalen uit haar vertrouwde routine, haar omgeving en familie al is ?

 

Elk gezond denkend mens begrijpt in een dergelijke situatie instinctief de gevoelens van de vader en de moeder. De omgeving steunt zowel de moeder als de vader in hun angsten en verdriet om het feit dat hun dochter plots uit hun leven is weggerukt.

Men voelt mee en begrijpt hoe verschrikkelijk deze plotselinge ongewilde traumatische scheiding en verlies voor het kind moet zijn en natuurlijk ook voor de ouders aangezien het hun kind betreft.

 

En wat gebeurt er met de dader als deze gevonden wordt ?

 

De ontvoering  - II   Een parallel ?

 

Een meisje van 5,5 jaar wordt botweg door een bekende, haar moeder, onttrokken aan een deel van haar normale leven, het familieleven met haar vader, haar vertrouwde omgeving en familie aan vaders kant.

Men weet wie het gedaan heeft, waar het meisje is en wat er met haar gebeurt.

De hevig geschrokken en bezorgde vader van het meisje gaat door een hel en meldt deze zaak, na enkele vruchteloze gesprekken met de moeder, bij de politie. De vader, in ‘shock’, houdt de media er buiten. De politie maakt geen werk van deze melding van vader, neemt hooguit het verhaal van de vader op en registreert dit in haar systeem.

Onttrekking van het kind aan het family life met haar vader is voor de politie geen reden om actie te ondernemen.

 

Het botweg onttrekken van het kind aan de voor haar vertrouwde omgeving bij haar vader wordt nauwelijks of niet serieus genomen. De moeder en haar omgeving lijken zich niet te bekommeren om het traumatische verlies dat het meisje ondervindt. Ook de politie ziet geen reden om hier op te treden. Maanden, zelfs jaren, gaan verloren aan vruchteloze pogingen, juridische procedures en raadsbemoeienis om tot hervatting van het family life te komen.

De vader voelt onmacht, kwaadheid, kwellende onzekerheid en immens verdriet. Niet of nauwelijks is hij nog in staat zijn normale leven te vervolgen. Zijn dochter is plotsklaps uit zijn leven weggenomen, alles wat hij met haar heeft meegemaakt in zijn leven tot nu toe, houdt hem in zijn denken dag en nacht bezig. Had hij iets kunnen doen om dit te voorkomen ?

 

Elk gezond denkend mens begrijpt in een dergelijke situatie instinctief de gevoelens van de vader. De omgeving van vader steunt de vader in zijn verdriet om het feit dat zijn dochter plots uit zijn leven en dat van zijn familie is weggerukt.

Men voelt mee en begrijpt vooral hoe verschrikkelijk deze plotselinge ongewilde traumatische scheiding en verlies voor het kind moet zijn en natuurlijk ook voor de vader.

 

En wat gebeurt er met de moeder (van wie naam, woon- en verblijfplaats bekend is) ?

 

Wat is het grote verschil ?

I. Een onbekende onttrekt een kind aan de dagelijkse/wekelijkse routine, aan de familie van het kind, aan het eigen opgebouwde leven van het kind. De emoties onder de ‘omstanders’ laaien hoog op, zijn gericht tegen de dader. De politie neemt de zaak zeer ernstig op en gaat direct over tot actie. De emoties van het kind én van beide ouders worden vanzelfsprekend erkend.

II. Een bekende (de verzorgende ouder, meestal de moeder) onttrekt een kind aan de vader en het familieleven aan vaders kant. De emoties onder de ‘omstanders’ laaien hoog op, vanuit de omgeving van moeder gericht tegen de vader en de emoties van moeder worden veelal erkend, echter de emoties van vader slechts door zijn eigen goede vrienden en familie. Politie neemt de door vader aangemelde zaak niet serieus, doet niets. De verlies-emoties bij het kind worden veelal door de omgeving van moeder ontkend en genegeerd.

 

Hoe komt het dat onttrekking van een kind door de ene aan de andere ouder en het ontnemen van het recht van het kind op een ongestoorde omgang met beide ouders, stilzwijgend wordt toegestaan in Nederland ? Vooral als de onttrekkende ouder de moeder is ?

 

Wat is er aan de hand in Nederland ?

De moeder wordt in deze gevallen veelal geholpen en beloond voor dit ouderverstotende gedrag. Ze kan haar gang blijven gaan met het weghouden van het kind bij de vader (ja, geloof het of niet, dat is in vele gevallen de dagelijkse praktijk in Nederland). Deze praktijk wordt veelal ondersteund door vrienden, familie, buren, school, politie, huisarts en zelfs van instanties waar dit zeker niet van verwacht zoals AMK, Jeugdzorg, onderzoekers en teamleiders van de Raad voor de Kinderbescherming, kinderrechters en gerechtshoven.

Is het ‘moeder zijn’ voldoende om je te mogen bezondigen aan het toebrengen van traumatische psychisch-emotionele schade aan je kinderen ?

Is de vader die zijn kind hiertegen wil beschermen nu plotseling een ‘watje’, een ‘zielige figuur’ ? Of is deze beschermende houding de normale houding die van een zorgzame vader mag worden verwacht en waarop een kind moet kunnen vertrouwen ?

 

Is het niet zo dat we er in het algemeen simpelweg vanuit gaan dat een moeder haar kinderen nooit op traumatische wijze psychisch-emotionele schade zal toebrengen ? Dat we er daarom nooit bij stilstaan dat dat vanzelfsprekende mogelijk niet altijd bij alle moeders aanwezig is ? Dat moeders óók mensen zijn en soms ernstige fouten kunnen maken in hun denken en handelen met betrekking tot hun kinderen ?

 

 

© november 2003   ECvanderWaal